Ονειρα

Ιδρωμενος ,ξυπνισα.Ονειρο ηταν.....Ειμουν.λεει, ξαπλωμενος ανασκελα...μια δυναμη ανικητη κρατουσε το κορμι μου.Χτυπιομουν.Τιναζα τα χερια και τα ποδια ταυτοχρονα προσπαθοντας να σηκωθω.Δεν τα καταφερνα.Εκλεγα δυνατα.Τσιριζα.Δυο αγνωστοι με βλεπαν και χαιρονταν.Δεν με ξεραν ουτε αυτοι,αλλα στοργικα και με αγαπη με προσεχαν,μου τραγουδουσαν.Τους αρεσα.ΣκοταδιΑυτοι πηραν την δικια μου μορφη εγιναν εγω και ολα αλλαξαν.Ανυμπορος οπως ειμουν αρχισα να χαμογελω να τραγουδω και να χαιρομαι τους δυο αγνωστους που εγιναν εγω.Ειχαν αλλαξει και αυτοι, με κοιτουσαν με μισο ματι, γκρινιαζαν με κοροιδευαν με λοιδωρουσαν,με μαλωναν ,τα ηξεραν ολα ,με ειχαν μαθει.Προσπαθησα να ξανακοιμηθω.Τα καταφερα.Σκοταδι...ενα ποταμι ορμητικο με παρεσερνε.Δεν ηξερα κολυμπι.Που και που το νερο με ξεβγαζε σε καμια οχθη.Νεραιδες,ομορφες,γυμνες ,με χαιδευαν με φιλουσαν ,με ρουφουσαν και το νερο σιγαλιαζε,γινοταν ηρεμο, για λιγο.Φουντωνε αποτομα ομως και με απομακρυνε για να με ξεβγαλει σε αλλη οχθη.Ειμουν κουρασμενος..κολυμπι δεν ηξερα.Κανεις δεν μπορει να κολυμπισει σε φουσκωμενο ποταμι.Με ξεβγαλε ξανα.Δαγκωσα την νεραιδα την ωρα που φιλιομασταν.Ηταν ομορφη.Για τιμωρια με πηρε μαζι της,μπηκε μεσα μου και γιναμε ενα. Χαθηκε το ποταμι και ενα βουνο ξεπροβαλε στην θεση του.Ξυπνισα...εξω ξημερωνε.Φως.Τρομος...ξερω τα ονειρα θα ξαναρθουν οταν ματασκοτεινιασει.Με πηρε ο υπνος νωρις.Παντου λεει,υπηρχαν νερα,ενα λαστιχο ηταν συνδεμενο με μια βρυση και ξεπλυνε το πατωμα απο τα αιματα..στα τσιγγελια κρεμοταν μονο γραμματα..συκωτια σπλινες πνευμονια εντερα στοβαγμενα ολα μαζι σε μιαν ακρη...αρχισα ωμα να τα χωνω στο στομα μου να τα φωναζω ,να τα απαγγελω..ειμουν γεματος αιματα πηρα το λαστιχο και ξεπλυθηκα.Το νερο μοιριζε ομορφα,μυριζε θυμιαμα λιβανι καποιος μουδωσε και εβρεξα τα χειλη μου με κρασι...ξαναξυπνισα ιδρωμενος.Φανταστικα τον παραδεισο.Φοβομουν να ξανακοιμηθω.Εμεινα ολη νυχτα ακινητος αγρυπνος...τα ονειρα θα ξαναρθουν
Ξημερωσε και καταφερα να μην με παρει ο υπνος.Στον ανοιχτο ουρανο ο ηλιος δεν ειχε ακομα ξεμυτισει.Ειχε γεμισει χρωματα.Περιεργα χρωματα.Προσπαθησα να τα ξεχωρισω.Το 1637-Σ30 ανακατεμενο με 7539-Η40 σε αναλογια1/5 ηταν αυτο που κυριαρχουσε στον ουρανο.Υπηρχε σε αρκετες δοσεις το 5123-Γ ,το 9238-Τ ,εντυπωση με προκαλεσε το σκουρο 8723-Α.Εκλεισα τα ματια να μην βλεπω.Θελησα να μυρισω... οτιδηποτε.Μια νεραιδα.... με πλησιασε η κολονια της... δεν μπορεσα να την μυρισω...ηταν γυμνη, αοσμη.Κρυα.Η κολονια μυριζε ομορφα.Εσκυψα οπως ημουν ,καταμεσης στο δρομο και αρχισα να ξερνω..επιτελους το κουρνιαχτο που σηκωθηκε απο το ξερατο μου..μυριζε χωμα ,μυριζε ανθρωπο...κοιλιστικα μαζι του,εσπειρα,γαληνεψα.. ηταν νοστιμα.Εγινα χωμα. Τιναχτηκα απο το κρεβατι..πλεων δεν ηξερα αν κοιμομουν η αν ονειρευομουν ξυπνιος..εβαλα τα κλαματα.Ακουσα τους λυγμους.Μπερδευτικα δεν ειμουν εγω.Γυρο μου υπηρχαν μονο ποντικια .Τα χαιδεψα.Μια γρια με πλησιασε.Κρατουσε στο τρεμαμενο χερι της ενα φλυτζανι καφε.Μου το προσφερε.Ηταν γεματο εως πανω.Φοβηθηκα να το κρατησω για να μην χυσω τον καφε.Καταλαβε την σκεψη μου.Τον ακουμπισε πανω σε μια ακανονιστη πετρα.Δεν χυθηκε ουτε σταγονα.Πιες μου λεει θα σου κανει καλο.Τον ηπια μονορουφη.Πεταξα το φλυτζανι με δυναμη στον τοιχο.Παντου τοιχοι.Θα σου πω την τυχη σου.Κοιταξε τα κατακαθια του καφε στον τοιχο.Εφυγε.Αρχισα να τρεμω.Βρηκα την δυναμη και σηκωθηκα μετα απο ωρα.Ειδα και εγω.Ειμουν εγω....τα κατακαθια.Πολλα μαζι αδυνατα πλασματα.Μινιατουρες.Εγω και εγω.Τιναχτηκα.Ιδρωνα και κρυωνα.Αδυναμα πλασματα.Η καρδια μου χτυπουσε δυνατα,τα ονειρα θα ξαναρθουν ημουν σιγουρος
Σκοταδι. Νομιζω με ξαναπηρε ο υπνος.Τα κατακαθια.Τα αδυναμα πλασματα...αρχισαν να ξεκολλαν απο τον τοιχο...κινηθηκαν προς το μερος μου.Φοβηθηκα.Αρχισαν να διαμελιζοντε.Ανακουφιστηκα.Ενα σπασμενο χερι αρχισε να με χτυπα...ξαναρθε σπασμενο στο γονατο χωρις δερμα..πονουσα...εκλεγα,δεν εφευγε, οσο πιο αδυνατο τοσο πιο δυνατα με χτυπουσε..ηθελα να γινω τερματοφυλακας...μια καρδια αρχισε να φωναζει "μη μη μη οχι αυτο ΟΧΙ"... τρυπες ...ουρλιαξα ...δεν μπορουσα να αντεξω .θελησα να φυγω...σκονταψα, ενα ποδι ,φλεβες κομμενες τα πνευμονια..δυο νεφρα χτυπουσαν..ξερασα...αιμα.. μεδουλι γεμισε παντου,ολα θαμπα...το κυμα σιγασε..ξεχασα.. μεχασα..ολα γαληνια.Ξαναρθαν... συνεχισαν να χτυπουν ..πριστικα απο τα χτυπηματα, μαζεψα..Καποιος με μασκα κρατουσε μαχαιρια..τα τροχιζε στον αερα...λευκες νεραιδες μου χαμογελασαν ... τις εδωσα ελπιδα.Ενιωσα κρυο, ανοιξα τα ματια μου...
Δεν θυμομουν ποιος ειμαι.Ειχε μαζευτει κοσμος πολυς.Κοιτουσαν.Στην αρχη κανεις δεν μιλουσε.Ξαφνιαστηκα.Οποιος ανοιγε το στομα του κατι να πει ,εξαφανιζονταν...λες και δεν υπηρξε ποτε.Πιασαμε την κουβεντα, χαθηκαν, ηταν κουφιοι, ειμουν κουφιος.Απομειναν λιγοι, οι κωφοι.Ελαχιστοι. Μπορω να τους μετρησω.Τους ξερω.Οι αλλοι χαθηκαν..λες και δεν υπηρξαν ποτε ...για κουβεντες ηταν.Τωρα ,τι να πω στους κωφους? Δεν θα με ακουσουν.... δεν μπορουσαν να με ακουσουν, ευτυχως ουτε και εγω..μπορουσα ομως να τους αγκαλιασω, δεν ηταν κουφιοι. ..μπροστα στεκοταν η μανα.Απλωσα τα χερια μου.Θυμηθικα ποιος ειμαι .Ειμαι εσυ.Χτυπησε το ξυπνητηρι.Τιναχτηκα ....ειμουν ορεξατος για δουλεια!!Τα ονειρα ξερω δεν θα ξαναρθουν!!!